Bijenkast


Bzzzt, bzzt, bzzzt!

Je hoort me niet en je ziet me niet !
Ik ben de koningin van de honingbijen en ik woon hier in het groene paleis d!at jullie een bijenkast noemen! “Excusez moi” dat ik me niet laat zien maar ik heb het momenteel heel erg druk met eitjes leggen, ik leg er op topdagen wel 1500 per dag!
Ik leef hier met mijn dochters, mijn zonen en de vrienden van de zonen. De jongens houden zich bezig met eten en bij de buren op bezoek gaan en hopen allemaal op later papa te mogen worden van een hele kolonie werksters.


De werksters hier dat zijn mijn dochters: zij hebben allemaal een papa die ik even heb gekend op mijn bruidsvlucht. Hoeveel papa’s? Dat is wel een beetje een indiscrete vraag hé maar als je het echt wil weten: het waren er tussen de 15 en de 45 die tijdens m’n bruidsvlucht kwamen bezoeken in de lucht! Maar jongens toch dat was me nogal een avontuur!
Ik ben dus enkele kilometers verder op bruidsvlucht geweest en daar op iets tussen de 30 en de 60 meter hoogte vlogen ze dan … al die knappe darren! We praatten wat met elkaar en dan gingen ze op mijn rug zitten en vielen we naar beneden maar ik ben niet op de grond terecht gekomen. Ik ben er iedere keer terug opnieuw in geslaagd om terug naar de darrenwolk op te vliegen en daar gebeurde dan telkens weer hetzelfde.
Na die dag ben ik begonnen met eitjes leggen en eigenlijk niet meer gestopt. Zolang er hier plaats genoeg is om eitjes te leggen blijf ik hier wonen en anders verhuis ik wel met een deel van de kinderen naar een ander plekje, een van mijn dochters zal dan de nieuwe koningin van dit paleis worden.
Al mijn eitjes worden bijtjes maar eerst zijn ze nog een larfje en een pop maar geen pop om mee te spelen he! Een pop is een larfje dat in haar cel in een coconnetje met een dekseltje veranderd in een bij.
En als die bij een dochter is dan blijft ze nog drie weken in ons paleis werken: de cellen poetsen, de larven eten geven, bijenraat maken, de temperatuur regelen, mij eten geven, nectar en stuifmeel doorgeven en in cellen steken.
Ohlala ik ga wat te snel he! Ik heb nog niet verteld hoe ons paleis er vanbinnen uitziet!
On paleis bestaat uit verschillende houten bakken en in al die bakken bouwen wij met bijenwas die we zelf uitzweten cellen, dat zijn die kleine zeshoekige tunneltjes. En zo’n hoop cellen cellen aan elkaar vast dat noemen de mensen bijenraat!
In de middelste cellen leg ik eitjes en in de cellen daarrond steken de werksters stuifmeel en nectar. Die nectar die verzamelen de haalbijen buiten en geven de binnenbijen dan aan elkaar door, tegen het moment dat die nectar in een cel zit is die nectar veranderd in…..


Weet ge het? In honing natuurlijk! Soms is er zoveel nectar dat we meer plaats nodig hebben om die weg te steken en dan plaatst de imker de honingzolder: de honingzolder dient enkel om honing in te verzamelen en is zoals de naam het al doet vermoeden de bak boven de broedbak.
Eigenlijk zijn de nectar en de stuifmeel dus ons eten maar als we er meer hebben dan dat we nodig hebben om toe te komen tot na de volgende winter mag de imker er gerust wat van nemen hoor! In Arcadia Muizen delen we allemaal onze overvloed!
En als mijn dochters drie weken oud zijn en afgestudeerd mogen ze naar buiten. Ze gaan dan op zoek naar de lekkerste nectar en stuifmeel en vertellen dan aan de andere haalbijen al dansend waar ze al dat lekkers vandaan haalden.
Voor jullie verder gaan wil ik nog één heel belangrijk iets vertellen: mijn werksters steken enkel en alleen als ze bang zijn en als ze je steken gaan ze zelf dood, hun angel kan je dan best met je nagel uit je huid wrijven want als je per ongeluk op het gifblaasje knijpt pikt het nog wat langer!